Doneer nu!
Wilco klimt

Nieuws

Archief -

Terug in Nederland

Na drie weken in Nepal, zijn Tjitske en ik onlangs veilig teruggekeerd in Nederland. Tijd voor een korte terugblik.

Laat ik met het belangrijkste beginnen: het is me afgelopen drie weken duidelijk geworden dat we met 4 Smiling Faces echt een verschil maken in het leven van een behoorlijke groep kinderen en studenten in Kathmandu. Bijvoorbeeld door de tehuizen beter te maken, door de studiebeurzen en het onderdak of door het zorgen voor cadeaus en lekkers voor de maandelijkse ‘verjaardagen’. Het zit namelijk zo: van veel kinderen is de precieze geboortedatum onbekend, wordt de maand waarin ze als vondeling gevonden zijn als ‘verjaardagsmaand’ gekozen en wordt dat op één dag voor het hele groepje van die maand gevierd. We helpen verder met de aanleg van moestuinen waardoor er beter gegeten kan worden of met de aankoop van een wasmachine. Het motiveert om door te gaan en zo een nog grotere groep te kunnen bereiken en helpen.

Het is me verder duidelijk geworden dat Nepal een prachtig land is, maar tegelijkertijd een land met een weinig prettige samenleving. Het leven is er keihard. Neem bijvoorbeeld het kastenstelsel, dat officieel niet meer bestaat maar desondanks nog alom aanwezig is. Heb je de pech om in een lage kaste te zijn geboren, dan begin je direct met een zeer moeilijk te overbruggen achterstand: je hebt dan minder kans op een goede opleiding, goed voedsel, etc.

Het verkeer is een ander voorbeeld. Hier geldt het recht van de sterkste of beter: de brutaalste. We zijn vaak in taxi’s gestapt – veelal afgetrapte oude autootjes – en dan kreeg je te horen dat veiligheidsgordels niet nodig waren (en het dus ook vaak niet meer deden). Ik was altijd blij om ook weer heelhuids uit te stappen na een tocht over de standaard slecht onderhouden straten van Kathmandu. De chauffeurs hebben het trouwens niet breed. Omdat er veel te veel taxi’s zijn (concurrentie), zijn de prijzen laag – denk aan een paar euro voor een half uur door de stad rijden – terwijl de brandstofprijzen wel enorm zijn gestegen. Een flinke fooi werd dus altijd gewaardeerd.

3 weken Nepal helpt ook enorm om eigen ongemakjes te relativeren. Ik heb als erfenis van het ernstig ongeluk dat ik twee jaar geleden heb gehad last van zogenaamde ‘restschade’ (dit zijn de woorden van mijn neuroloog): een paar spieren doen het niet meer zo goed omdat ze verkeerd worden aangestuurd door zenuwen (en dus door de hersenen). Dat is irritant maar stelt in vergelijking met de ongemakken die we in Nepal hebben gezien helemaal niets voor. Voor mij een erg nuttige eyeopener. Ik heb me afgelopen weken sowieso vaak bedacht dat ik alle reden heb om buitengewoon dankbaar te zijn, want zo’n ongeluk zou ik nooit hebben overleefd als ik dat in Nepal had gehad. Ik beschouw mezelf dan ook vooral als enorme geluksvogel.

Dat geldt denk ik voor ons allemaal: wat een geluk we hebben dat we in Nederland leven. Niet dat hier alles perfect is, maar vrijwel alles is hier in Nederland heel veel beter geregeld dan in Nepal. Nog een keer mijn eigen situatie als voorbeeld. Ik had/heb het geluk dat verzekeringen me sinds mijn ongeval hebben bijgestaan. Zoiets bestaat niet in Nepal. Met vrij gruwelijke gevolgen. Het komt daar voor (en we hebben dit van drie verschillende mensen gehoord, dus ik ben bang dat het waar is) dat iemand na een aanrijding opnieuw wordt overreden in de hoop dat dit tot de dood leidt. De dader draait namelijk op voor de kosten van het slachtoffer en een dood slachtoffer is veel goedkoper dan een zwaargewond slachtoffer. Deze praktijk is officieel verboden, maar in de praktijk gebeurt het nog steeds. Te gek voor woorden, maar het komt nog steeds voor.

Ik eindig met wat ik het meest indrukwekkend vond en dat waren de verhalen van de studenten die dankzij 4 Smiling Faces kunnen studeren en in hun onderhoud worden voorzien. We hebben er veel gesproken en telkens als de vraag kwam ‘hoe denk je dat je leven er uit zou hebben gezien zonder deze steun’ viel de stilte of kwamen de tranen. Eén studente verwoorde het erg mooi: ‘My life would have been dark… so very dark’.

Ik ben erg blij dat ik mee ben gegaan op deze reis en wil Tjitske hierbij nogmaals bedanken voor het feit dat zij het aangedurfd heeft om mij als reisgenoot mee te nemen. Ik hoop dat ik met inzet voor de stichting wat terug kan blijven doen. Help mee om hen te helpen! Gebruik daarvoor de roze donatieknop rechts op deze website.

André de Hamer, bestuurslid

Archief -

Balans opgemaakt

Na afloop van onze drie weken in Nepal is het tijd om de balans op te maken. Wie de dagelijkse blogjes over ons verblijf heeft gelezen, krijgt mogelijk de idee dat het grotendeels koek en ei is hier. Mocht dat zo zijn, dan heb ik jullie lezers onbewust en ongewild op het verkeerde been gezet. Zonder kwade bedoelingen, maar ik hou ondanks alles van land en volk en ben nu eenmaal een fles-half-vol-mens en zie het liefst het positieve in mensen en mijn omgeving.

Deze blogjes zijn eerst en vooral geschreven om per dag aan gegeven wat we hebben gedaan. Voor het ordenen van de achterliggende gedachten en gevolgen voor het werk van 4 Smiling Faces heb ik meer tijd nodig om die helder voor ogen te krijgen. Die helderheid is er nu en wil ik graag met jullie delen.

Nepal

Na een noodgedwongen bezoek-pauze van ruim drie jaar ervaar ik de terugkeer in Nepal, en vooral in de hoofdstad Kathmandu, als tamelijk schokkend. Waarom? Omdat er in die jaren weinig is veranderd. Het is nog steeds dezelfde chaotische, luidruchtige en vervuilde stad die het eerder ook was: slechte wegen met goede stukken, goede wegen met slechte stukken; overal zwerfvuil, echt tonnen; stof en smog. Verder onvoltooide infrastructuurprojecten die zo mooi leken toen er mee werd begonnen, maar op 60-80% geheel of volledig zijn stilgevallen. Dat laatste heeft met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te maken met een hardnekkig en kennelijk moeilijk uitroeibaar probleem: corruptie.

En dan heb ik het nog niet eens over de overvloed aan bewijs voor menselijk en dierenleed: je hoeft in Kathmandu niet goed je best te doen om mensen te zien die weinig of niets hebben en je struikelt zowat over de verwaarloosde en vaak gewonde straathonden. Die beelden zijn echt hartverscheurend.

Het moge duidelijk zijn dat – net als elders in de wereld – de afgelopen twee coronajaren in Nepal niet gemakkelijk zijn geweest. Want ook hier heeft de pandemie hard en onverbiddelijk toegeslagen. Desondanks zou je toch iets van vooruitgang willen en moeten zien; in ieder geval meer dan verscherpte douanecontrole op het vliegveld en de upgrade van het luchthavengebouw.

Wat hier in Kathmandu overduidelijk zichtbaar is, is het totale gebrek aan zorg en verantwoordelijkheidsgevoel voor de openbare ruimte. Ik moet de eerste vuilnisbak nog ontdekken. Uitzonderingen daargelaten laten de meeste mensen hun afval gewoon uit hun handen vallen; gaten in het wegdek worden vakkundig omzeilt, maar niet gerepareerd; de slechte toegankelijkheid en begaanbaarheid van stoepen zijn totaal geen issue. Dat is gewoon zo en wordt voor kennisgeving aangenomen.

Dat is de omgeving waarin de tehuizen die we ondersteunen opereren. Het is de dagelijkse werkelijkheid voor de kinderen en jonge mensen die we helpen. Het is ook deels de verklaring (lees geen excuus) voor de situatie in de tehuizen.

DRC

Zoals aangegeven in mijn bijdrage van 10 april was ik ‘een beetje in shock’ over de situatie in het tehuis. Met het voordeel van achteraf terugkijken kan ik zeggen dat ik ‘een beetje’ weg had moeten laten. Ik ken de DRC niet anders als een schoon en opgeruimd tehuis, maar nu was er veel rommel door bouwwerkzaamheden, bladderende verf en beschadigd sanitair. Op mij maakt het de indruk van gebrek aan zorg en verantwoordelijkheidsgevoel. Zien ze zelf niet hoe het er uit ziet of kan het ze niet schelen, dat is de vraag. Voor mij is helder dat er minimaal heel flink moet worden opgeruimd, schoongemaakt en vooral beter moet worden onderhouden.

De snelle en oppervlakkige passant zou het kunnen laten bij het ‘een schop onder de kont geven’ van de betrokkenen, maar daarmee doe je hen, de DRC en vooral de kinderen te kort. Veel te kort. Het tehuis is gevestigd in een van de overheid gehuurd pand waar men – vanwege monumentale waarden – niets aan mag veranderen. Zo is de trap naar de bovenverdieping al een uitdaging voor mensen zonder enige handicap, laat staan voor mensen met…. 

Daarom hangt de was ook beneden te drogen, wat rommelig oogt, terwijl het prima boven uit het zicht kan hangen. Maar daar kunnen verreweg de meeste kinderen niet komen en dus gaat die oplossing niet door. Ook aan de indeling, drempels en deuropeningen mag niets gebeuren. Dus raken deze nogal eens beschadigd door rolstoelen en dergelijke wat niet bijdraagt aan een goed verzorgde omgeving. Voor alle veranderingen moet tevoren toestemming worden gevraagd aan de autoriteiten, die het overduidelijk weinig kan schelen dat het leven van de veelal gehandicapte gebruikers van het pand ernstig wordt gehinderd.

In acht genomen de bijkomende overheidseis dat de slaapvertrekken en sanitaire voorzieningen voor jongens en meisjes beter moeten worden gescheiden, is het de vurige wens van de DRC om elders een geheel nieuw gebouw neer te zetten. Met alle benodigde voorzieningen: ramps, invalidetoiletten, goed schoon te houden, veel bergruimten, goede toegankelijkheid en nog veel meer. Want de DRC wil de kinderen die ze opvangt graag de beste omgeving bieden waarbij aandacht voor de omgeving – zowel binnen als buiten het tehuis – juist heel belangrijk is. Op de huidige locatie is dat gewoonweg niet te realiseren.

Enkele jaren geleden liep de aankoop van grond voor de nieuwbouw uit op een enorm fiasco doordat de toenmalige DRC-voorzitter grootschalig bedrog pleegde en niet schroomde om de DRC en menig vrijwilliger heel veel geld afhandig te maken. Gelukkig heeft hij zijn straf (een jarenlange gevangenisstraf) gekregen en heeft het huidige DRC bestuur schoon schip gemaakt. Alle schulden zijn afgelost. Dan is het wel weer logisch dat onderhoud aan het huidige onderkomen tijdens de pandemie enigszins op de achtergrond is geraakt 

Tijd dus voor een nieuwe start op een geheel nieuwe locatie: in Gagalphedi, zo’n 10 kilometer buiten Kathmandu is een stuk land aangekocht voor de nieuwbouw. De locatie is prachtig, ruim genoeg, met een adembenemend uitzicht en de luchtkwaliteit is er zoveel beter dan in de stad. Het bestuur heeft geleerd van het bedrog van haar voorganger en heeft daarom deskundige hulp ingeschakeld, zodat dit keer alles juridisch goed is geregeld. Nu de inkt onder de landaankoop-overeenkomst droog is, is het tijd voor plannen maken. Als 4 Smiling Faces willen we dolgraag meedenken en helpen om dit mooie project van de grond te krijgen. Dat verdient de DRC, maar vooral ook de kinderen die er worden opgevangen. 

Studiebeurzen

Na gesprekken met de ontvangers van onze studiebeurzen (zowel de huidige als inmiddels afgestudeerden) is het volstrekt helder dat deze letterlijk en figuurlijk van levensbelang zijn. Alle jonge vrouwen die we hebben gesproken zijn er duidelijk over: zonder de beurs van 4 Smiling Faces zouden ze op jonge leeftijd (16-18 jaar) zijn uitgehuwelijkt omdat hun families niet langer (financieel) voor hen kunnen zorgen. En na een huwelijk worden vrouwen in Nepal wat dat betreft de verantwoordelijkheid van de schoonfamilie. Waarschijnlijk waren ze dan ook al moeder van een of meerdere kinderen. Iets waar ze zonder uitzondering absoluut niet aan moeten denken. Ze willen zelf bepalen waar, wanneer en met wie ze trouwen. Voor hen is de beurs het verschil tussen geleefd worden en zelf je eigen leven leiden. Zonder onze hulp was hun leven ‘dark, so very dark’, verwoorde een van het.

NWCSS-weeshuis

Het NWCSS-weeshuis was altijd ons zorgenkindje, maar heeft de afgelopen jaren met overheidssteun behoorlijk wat upgrades gehad. De aardbevingsschade is hersteld, het terrein is afgebakend met een muur, de veiligheid is verbeterd en voorzieningen binnen zijn op orde. Of in ieder geval enorm verbeterd sinds ons laatste bezoek.

Maar ook hier geldt dat opruimen en schoonmaken te wensen overlaat. Nu is het natuurlijk ook niet gemakkelijk om een huis waar 26 kinderen wonen schoon en opgeruimd te houden, maar toch. Zelfs als je je westerse blik en maatstaven loslaat, kan je je toch niet onttrekken aan de gedachte dat hier met wat simpele ingrepen, discipline en vooral betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel een wereld is te winnen.

SHCOP

De buitenschoolse opvang SHCOP loopt op rolletjes en functioneert goed. Er is een duidelijke rolverdeling tussen het liefdevolle personeel en dito vrijwilligers, die ook wordt nageleefd. De dagelijkse routine voor de kinderen is helder en dat geldt ook voor de regels die er gelden. Er wordt dagelijks opgeruimd en schoongemaakt. Dat neemt niet weg dat er wensen zijn voor verdere verbeteringen, waarmee de zorg voor en opvang van de kwetsbare kinderen nog verder kan worden verbeterd.

Lotus Family

Ook bij de Lotus Family Foundation gaat het goed. Met veel liefde en zorg leiden Iman en Bini het reilen en zeilen van hun 15-koppige pleeggezin in goede banen. Huis en tuin zien er goed verzorgd uit en zijn overduidelijk een prettige omgeving voor de kinderen om in op te groeien.

Toch zijn ook hier veel punten die het leven voor het gezin nog beter kunnen maken. Een daarvan hebben tijdens deze reis al kunnen verwezenlijken: na 8 maanden is er eindelijk weer een wasmachine. Het behoeft geen uitleg dat dat een groot goed is voor een gezin met dertien kinderen.

Balans

Per saldo is de conclusie gerechtvaardigd dat er nog meer dan genoeg uitdagingen zijn voor 4 Smiling Faces. De grootse is wel het overtuigen van betrokkenen dat zorg, aandacht en verantwoordelijkheid voor de omgeving (binnen de tehuizen) begint bij jezelf. In de Engelse taal is daar een mooi woord voor: houseproud. Daar ontbreekt het hier nog wel eens aan. Leading by example, maar dan wel door het goede voorbeeld te geven! Daarmee lever je een wezenlijke bijdrage aan de gezondheid en welzijn van de kinderen.

Het is hard en ook pijnlijk om vast te stellen dat sommige eerder gedane projecten in ieder geval deels door gebrek aan zorg in slechte staat verkeren. Daar moeten we het gesprek over aangaan, want dat moet veranderen. Ook moeten we constateren dat we niet alles kunnen veranderen. De zorg voor de openbare ruimte, de aanpak van corruptie en de voltooiing van de infrastructuur liggen buiten onze invloedsfeer.

Wat in al die jaren niet is veranderd, is de spirit van de Nepalezen: zij klagen niet, zitten niet bij de pakken neer en gaan gewoon door met er het beste van te maken. De mensen zijn en blijven vriendelijk, open en behulpzaam. Maar als je even verder kijkt dan je neus lang is en je oor te luisteren legt, zie en hoor je de echte verhalen waar men over het algemeen niet mee te koop loopt. Nepal en haar inwoners hebben door de jaren heen veel (natuur)rampen en ellende (geweld, verdeeldheid) moeten doorstaan, maar ondanks al die tegenspoed is het nog steeds een sterk, trots en onafhankelijk land en volk dat niet opgeeft. Nooit.

Als 4 Smiling Faces moeten we doen wat we kunnen: langzaam maar zeker de hele waslijst aan projecten afwerken waar we de komende maanden en jaren flink mee aan de bak moeten. Dus, handen uit de mouwen en aan de slag. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Op een persoonlijke noot: bezoek aan een land als Nepal maakt mij altijd weer duidelijk dat ik me als meisje bijzonder gelukkig mag prijzen dat ik in Nederland ben geboren. Ik zal nooit beweren dat Nederland perfect is, want we weten allemaal dat dat zeker niet het geval is, maar in vergelijking met Nepal is ons land op heel veel fronten zoveel beter. Zeker voor het vrouwelijke geslacht.

André, dank voor je goede gezelschap en waardevolle input. Wat een mooi avontuur was het; ik ben blij dat ik het met jou mocht delen.

Vriendelijke groeten,
Tjitske Weersma, founder.

Archief -

Dag Nepal

Dag 20:

Deze laatste dag is er vooral een van nog meer afscheid nemen, nog even dit en nog even dat. Susma, Pasthemba, Tshering; allemaal kwamen ze nog even langs voor een kopje chai en see-you-later-klets. Gezelligheid op de laatste dag. Weggaan doet altijd een beetje pijn, maar maakt het wel weer mogelijk om terug te keren. En daar word ik dan wel weer blij van.

Pasthemba, André, Asha, Tshering, moi and Devendra

En er moet natuurlijk ook nog van alles gebeuren; zoals inpakken en dat is altijd een uitdaging op de terugreis, want ik koop altijd diverse spullen als ik hier ben. Verder moet ik de database aanpassen, zodat we precies zicht hebben op welke kinderen op welke school zitten en in welke klas. Alleen zo hebben we goed inzicht in wat er de komende jaren op ons af gaat komen qua studiebeurzen.

Dag 21

Laatste dingen inpakken, wachten op vertrek naar het vliegveld. Inchecken, douane en security, wachten, vliegen, wachten, tussenstop, slapen, inchecken, vliegen, afgehaald worden en thuiskomen. Het was een prachtig avontuur. Had het met niemand anders willen meemaken. 🙏🏽 André.

🙏🏽🙏🏽 Asha en Devendra voor jullie gastvrijheid en hulp

🙏🏽🙏🏽 Iman en Bini, Lotus kinderen, al onze (voormalige en huidige) studenten, DRC, NWCSS-weeshuis, en het SHCOP. ❤️

#4SmilingFaces #Kanchenjunga20

Archief -

Komen en gaan

Dag 19: In loop

Ongelooflijk dat het alweer bijna voorbij is. Zo kwamen we aan met drie hele weken voor ons en nu is het al weer bijna voorbij. Vandaag daarom een inloop-feestje; iedereen kan komen wanneer het hem/haar uitkomt. Dat is de beste oplossing omdat iedereen een ander schema heeft met werk en andere activiteiten.

In de ochtend kwamen Ashmita en Meena langs; twee (voormalige) bewoonsters van het NWCSS-weeshuis. Eerst een goed gesprek gehad over hun leven nu en toekomstplannen en vervolgens hebben ze ons flink geholpen met koken. DANK meiden! Jullie zijn goud waard.

In de loop van de middag komt er een bonte verzameling aan mensen langs die ik in de loop der jaren in Nepal heb ontmoet. Ze zijn allemaal huidige en voormalige studiebeurs ontvangers. Wat een mooie groep mensen en wat is het prettig om te zien en horen dat onze hulp hen echt heeft geholpen en nog helpt. Het is een ding om het idee te hebben dat onze hulp helpt, het is veel beter om te zien en horen dat het inderdaad zo werkt. BLIJ! Zien/horen = geloven. Het was een mooie, warme (letterlijk en figuurlijk) dag.

Meena en Asha
Gezelligheid

#4SmilingFaces #Kanchenjunga20

Archief -

Feestje

Dag 18: Afscheid

Sushant vertrekt vanavond naar zijn Australische leven en dus is het de hele dag een komen en gaan van familieleden die nog gauw even gedag komen zeggen.

Met ouders en grootouders

Lotus Family

Voor ons vandaag de dag van afscheid nemen bij de Lotus Family. Uit ervaring weet ik dat dat altijd iets bijzonders is, omdat de familie dol is op zang, dans en dat graag laat zien. En we werden niet teleurgesteld. Gecombineerd met cadeautjes, het heerlijke eten en goede gezelschap werd het onvergetelijke avond. Fantastisch.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga20

Archief -

See you

Dag 17: Dicht

Vandaag wilden we op bezoek bij een klooster in de bergen rondom Kathmandu. Met veel moeite slaagden we erin om de taxichauffeur duidelijk te maken waar we naar toe wilden. Daar aangekomen was het een teleurstelling, want het klooster was gesloten. Dus maar even thee gaan drinken bij de Lotus familly, die daar niet al te ver vandaan woont.

SHCOP

Terug thuis tijd doorgebracht bij de buitenschoolse opvang SHCOP en met de kinderen gespeeld. Ze zijn nog zo klein dat de meesten qua Engels niet verder komen dan ‘hello sister, how are you?’ maar dat mag de pret niet drukken. Spelen lukt altijd. Het is gezellig. Fijn om te zien dat de kinderen het hier goed hebben. Ze zijn duidelijk heel blij hier te zijn.

Afscheid

In de avonduren nemen we afscheid van Sushant, die morgen weer teruggaat naar zijn leven in Australië. Het was super gezellig om hem na al die jaren weer mee te maken. Fijn om te merken dat de vriendschap van toen nog steeds bestaat. Het was gezellig! See you later!

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Bergen?

Dag 18: Nagarkot

Toeristisch dagje met een bezoek aan Nagarkot. Helaas was het weer niet goed om de bergen te zien. Typisch geval van jammer maar helaas. Volgende keer beter.

Het is ook duidelijk dat de toeristen de weg terug naar Nagarkot nog niet hebben gevonden. Het was er ongewoon stil en daardoor ook een beetje saai.

Bhaktapur

Op de terugweg de oude hoofdstap Bhaktapur bezocht. Altijd mooi en goed om te zien dat er – in tegenstelling tot Durbar Square in het centrum van Kathmandu, enorme voortgang is geboekt met herstel van de aardbevingsschade. Er is overduidelijk heel hard gewerkt met veel vakmanschap. Prachtig.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Druk druk druk

Dag 16: Gesprek DRC

Traditionele khada.

Goed gesprek gehad bij de DRC. Door de coronajaren en de moeizame communicatie door ietwat gebrekkige beheersing van de Engelse taal waren er wat misverstanden ontstaan. Tijdens dit face-to-face contact waar die gelukkig goed en snel opgelost. Echt fijn, want in de DRC is het voor 4 Smiling Faces allemaal begonnen. Nu is het tijd voor een nieuwe start.

Nieuwe locatie DRC

De daad werd meteen bij het woord gevoegd en we werden meegenomen naar de prachtige locatie (10 km buiten Kathmandu) waar de DRC een geheel nieuw, aangepast gebouw hoopt te bouwen. De locatie is prachtig, evenals het uitzicht en de ligging grenzend aan een Nationaal park dat nooit bebouwd gaat worden. Het is er ruim genoeg, met een adembenemend uitzicht en de luchtkwaliteit is er zoveel beter dan in de stad. 

Nieuwbouw biedt de mogelijkheid om alle benodigde voorzieningen vanaf het begin af gaan aan te leggen: ramps voor goede toegangkelijkheid, invalidetoiletten, goede schoonmaak mogelijkheden, heel veel bergruimte en nog veel meer. Als 4 Smiling Faces willen we graag meedenken en helpen om dit mooie project van de grond te krijgen. Dat verdient de DRC, maar vooral ook de kinderen die er worden opgevangen. 

Weeshuis en SHCOP

Terug in Kathmandu sloot Bartjan (een van de bergklimmers van gisteren) zich bij ons aan en gezamenlijk hebben we een rondje NWCSS-weeshuis en buitenschoolse opvang SHCOP gemaakt. En getuige zijn facebook post, heeft hij genoten. ❤️ Daar worden we blij van.

Feestmaal

Ter afsluiting van deze volle dag was er een onverwacht feestmaal bij Asha en Devendra thuis. Er zouden 3 familieleden komen eten om even bij te praten met zoonlief Sushant die zondag weer vertrekt naar Australië. Dat werden er iets meer, zeker 15. Maar dat mag de pret niet drukken. Het was super gezellig en ook nog heerlijk: in het filmpje hiernaast legt pleegdochter Gita uit wat we eten.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Begin

Dag 15: lunch

Vandaag was de dag van vele ontmoetingen, waarbij we ons kamp hadden opgeslagen op het bovenste buitenterras van het Paradise Café met uitzicht op Boudhanath Stoepa. We begonnen met een gezellige lunch met Tshering, Susma en hun beider dochters. De dames zijn beiden werkzaam bij de DRC en al vanaf het begin dierbare vrienden.

Klimmers

Tijdens de lunch voegden de Nederlandse bergklimmers Bartjan, Bennie en Eric zich ook bij het gezelschap. Alledrie waren ze zijn ze met onze ambassadeur Wilco van Rooijen en zijn maat Cas van de Gevel meegeweest op de acclimatisatieklim naar de Mera Peak (6466 meter). Wilco en Cas zijn nu begonnen aan de beklimming van de Kanchenjunga (8586 meter). Met hun expeditie willen de mannen ook aandacht vragen en geld inzamelen voor 4 Smiling Faces. 🙏🏽

Met dit bonte gezelschap van oude en nieuwe vrienden werd het een mooie en gezellige middag. Dit krijgt in Nederland zeker nog een vervolg. Hopelijk is het het begin van nog meer moois.

Het hele gezelschap.

Meiden

Ter afsluiting nog een gezellige ontmoeting met ons voormalige beursontvangers Fudoma, Tshering, Elli en Lhamu. Altijd gezellig en dit maal ook nuttig, want we hebben hun testimonials opgenomen.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Anders

Dag 14: Lotus

Vandaag wilden we naar Kopan Gompa, een klooster in de heuvels rondom Kathmandu. Niet gemakkelijk om er te komen met een taxichauffeur die niet wist waar hij heen moest. Toen we toch uiteindelijk aankwamen bleek het klooster gesloten te zijn voor publiek; dat hadden ze dus niet aangegeven op de website. 😢

En omdat het vandaag kennelijk anders loopt dat geplant, zijn we even thee gaan drinken bij de Lotus Family, die daar niet heel ver vandaan woont. Dat was als altijd erg gezellig en deed het debacle van Kopan snel vergeten.

Huwelijk

Terug thuis stonden Asha en Devendra op punt om te vertrekken naar een huwelijksfeest in de familie. Daar hoort bij dat ze geheel in stijl gekleed gaan. De sari van Asha was prachtig.

SHCOP

Op het dak zijn de mannen vol op bezig met de rekken te smeden waarmee er nog meer groentes kunnen worden gekweekt voor de buitenschoolse opvang, de daaraan verbonden arme families en natuurlijk Asha en Devendra zelf. Het is nog een werk in uitvoering; maar het wordt mooi, functioneel en verhoogd de productiviteit.

Natuurlijk ook nog even zitten kletsen een spelen met de kinderen in de opvang.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Daar issie dan….

(over de foto hierboven: Anusha (links) en Nisha, twee zussen ‘paying it forward’. You go girls 💪🏼)

Dag 13: top meiden

Vanmorgen bezoek gehad van de zusjes Nisha (20) en Anusha (17); Nischa is een van onze voormalige beursontvangers. Hopelijk gaat het ons lukken om dit jaar de beurs voor Anusha bij elkaar te sparen. (Donaties daarvoor zijn van harte welkom!)

Samen met hun jongere zusje (15) en ouders zijn ze na de aardbevingen van 2015 naar Kathmandu gekomen 🙏🏽; hun dorp Sindopalchuk was geheel verwoest, maar de familie heeft het overleeft. Verder waren ze alles kwijt. Ze brengen ‘paying it forward’ in de praktijk; de een studeert terwijl de ander werkt en dan andersom. En daarna gaan ze allebei werken om hun jonge zusje te ondersteunen. Weer zo’n prachtig voorbeeld van hoe meiden in Nepal ondanks de omstandigheden toch alles uit het leven halen. Girlpower in optima forma.

Wasmachine

Daarna theegedronken bij de Lotus Family in de hoop dat de we langverwachte aankomst van de nieuwe wasmachine zouden meemaken. Maar natuurlijk arriveerde die een kwartier nadat we waren vertrokken. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Namens 4 Smiling Faces mocht ik de wasmachine afstrepen van hun wensenlijstje. Een mooi moment.

DRC

Voor het tweede rondje theedrinken naar de DRC geweest. Gezellig bijgepraat met kinderen en staf. Altijd weer fijn en warm. Het bezoek bevestigde nogmaals dat er in dit tehuis veel werk aan de winkel is.

Heilig zijn is ook niet alles

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Passang

(over de foto hierboven: ik krijg een khada van Passang; een teken van respect, vriendschap en dankbaarheid. Dat is geheel wederzijds Passang, we zijn blij dat we je kunnen helpen!)

Dag 12: inkopen

Vandaag begonnen met een tocht naar Thamel, het toeristische hart van Kathmandu: een wirwar van kleine straatjes met alle mogelijke winkels, cafés, bars en restaurants. We zijn heel bewust in de ochtend gegaan, omdat in de loop van de middag de meer duistere kant van het gebied bovenkomt drijven en drank, drugs en andere zaken niet te missen zijn. Persoonlijk voel ik me niet fijn in een dergelijk klimaat, maar zo in de ochtenduren is het wel weer leuk om er even rond te lopen.

We gingen shoppen voor van die heerlijke warme wollen vesten met fleece voering, die hier nog geen kwart kosten van wat je er in Nederland voor betaald. Na even zoeken en een intermezzo in mijn oude stamplek New Orleans café, vonden we de vestenwinkel. Wel een beetje raar om bij dertig graden warme wintervesten te kopen, maar het mocht de pret niet drukken. We zijn goed geslaagd.

Passang

Weer thuis kregen we bezoek van Passang, een van onze beursontvangers. Klein van stuk maar vol gedrevenheid en power. Ook haar verhaal is weer krachtig: ze is er 200 procent van overtuigd dat ze zonder de beurs van 4 Smiling Faces op haar 16de was uitgehuwelijkt en nu mogelijk moeder van meerdere kinderen. En wat is ze blij dat ze nu een ander leven heeft, een eigen leven. Want dat is wat de beurs en daarmee de opleiding (in haar geval tot medisch laborante) haar brengt. Het is het verschil tussen geleefd worden en zelf leven. Dat gun je toch iedereen?

Parijs Roubaix

De dag eindigt met een spelletje scrabble op het terras onder het genot van het live radioverslag van wielerwedstrijd Parijs-Roubaix en de grootse overwinning van Dylan van Baarle. Dat wilde bestuurslid en wielerfanaat André de Hamer natuurlijk niet missen.

Met André (bestuurslid) en Iman (Lotus Family) New Orleans cafe in Thamel
Passang stelt zich voor
Verkeer in KTM
Parijs-Roubaix

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Zwemmen

Dag 11: relaxen

Zoals de foto hierboven doet vermoeden, hebben we vandaag een dagje vakantie gedaan. We zijn iets gaan doen wat ik nog nooit eerder heb gedaan in Nepal: een dagje zwembad in een nabij gelegen resort. Met een mooi zwembad en het was heerlijk. Het zwembad ligt vergenoeg van de stoffige doorgaande route om die niet te horen en helemaal in het groen. Echt een oase van rust en dat is best lekker na enkele dagen in stoffig en vooral warm Kathmandu. Just what the doctor ordered.

Sweetie

’s Avonds waren we uitgenodigd bij Sweetie (pleegdochter van Asha en Devendra), haar man Ramesh en zoontje Saswot. Dat was een gezellige avond met uiteraard heerlijk eten, want Sweetie is een van de beste koks aller tijden. Het was echt heerlijk.

Per saldo een hele relaxte vakantiedag. ❤️

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Lotus Family

Dag 10: kleermaker

Dag begonnen met boodschapjes doen, omdat we onze gastfamilie en de Lotus Family graag willen verrassen met huisgemaakte tzaziki. Dat vinden ze vast lekker, want men is hier dol op yoghurt, komkommer en knoflook. Op de terugweg van het boodschappen doen zijn we nog even bij de kleermaakster langs gegaan; mijn blouse was af.

Asha heeft vorig jaar de laatste van 16 speciale Laxmi puja’s voltooit, die 16 jaar lang, ieder jaar 16 dagen duurt. Normaal gaat de voltooiing gepaard met een groot feest voor familie en vrienden, maar dat kon niet doorgaan vanwege Covid.

Een van de vele tradities rond de Laxmi puja is dat de 16 vrouwen die Asha het meest na staan van haar stof voor nieuwe kleren cadeau krijgen. En ik was een van die gelukkigen. ❤️. Van die stof heb ik dus een blouse laten maken door Asha’s favoriete kleermaakster. Ze is net haar eigen atelier begonnen in de keuken en verdiend alle steun. Ik ga zelf ook nog wat stoffen kopen en haar nog wat blouses laten maken. Ik blij en zij geholpen.

Taxi

Onze taxichauffeur kon de Lotus Family niet vinden en daarom zijn we maar eerder uitgestapt. Gelukkig kregen we hulp van een Nepalees echtpaar dat net zes maanden geleden na jaren uit Australië was teruggekeerd. Ze waren zo vriendelijk om ons alsnog naar de plek van bestemming te brengen. We hebben telefoonnummers uitgewisseld.

Net als alle dagen hier was het ook vandaag warm (30 graden 🌞) en windstil. Dus verbleven we vooral in de schaduw en binnen. Heerlijk gekletst en gespeeld met de kinderen en in de keuken. Want Bini had ons een feestmaal belooft en dat werd het. Heerlijk gekruid en met veel verse groenten.

Money transfer

Sindskort gebruiken we een nieuwe, veel goedkopere money transfer dienst en na wat aanloop gedoe met de registratie was gisteren de eerste transfer een feit. Vandaag gaat Bini de nieuwe wasmachine die we eerder hadden uitgezocht betalen en dan wordt deze binnenkort geleverd en geïnstalleerd. En daar verheugen alle Lotus Family-leden zich zeer op; niet meer met de hand wassen.

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022

Archief -

Fudoma en feest

Dag 8: weerzien

12 jaar later voor de tiende maal in Nepal na een noodgedwongen pauze van drie jaar is het niet gek dat er vele ontmoetingen zijn met oude vrienden. Zo ook met Fudoma, de verpleegkundige op de neonatale intensive care van het Nepal Medical College (het grootste academische ziekenhuis van Nepal) waarmee ons studiebeurzen programma is begonnen. Want ook voor haar dreigde destijds uithuwelijking.

Ze woont samen met haar zus in twee kamers vlakbij haar werk; wel zo fijn want ze kan daar lopend naar toe. Hoewel Fudoma op haar afdeling niet rechtstreeks te maken heeft gehad met Covid, heeft ze de afgelopen twee jaar wel veel meer en nog harder moeten werken dan ‘normaal’. Diensten van 12 uur op, 12 uur af en dat weken achtereen, waren meer regel dan uitzondering. Gelukkig geldt ook voor haar dat ze nu weer werken volgens het normale rooster. Dat geeft meer rust en ruimte voor andere zaken.

Zo ontzettend goed om haar weer te zien en spreken en prachtig om te zien hoe empowert ook zij is.

Een oudere foto met Fudoma

Dag 9: feest

Vandaag was het tijd voor een feestje bij Asha en Devendra thuis en niet zo maar een. Eentje voor de kinderen van het NWCSS-weeshuis. De feestneuzen waren de kinderen waarvan we de geboortedatum niet weten. Ze zijn te vondeling gelegd of op straat achtergelaten en via de politie in het weeshuis terecht gekomen. Het mag natuurlijk niet zo zijn dat zij om die reden nooit het plezier kennen van een verjaardagsfeestje.

Dus ’s morgens boodschappen gedaan en ’s middags uitgevoerd. Eerst waren er spelletjes, waarbij werd gezongen, gedanst en gekke bekken getrokken. Tot ieders grote plezier. Daarna was er een feestmaal: witbrood met ei en een zelfgemaakte fruityoghurt. Dat klinkt misschien niet heel feestelijk, maar als je normaal altijd rijst met Dal Bhat (linzen) eet, is dat een heerlijke verrassing. Ter afsluiting was er natuurlijk ook taart.

Een van de hoogtepunten van het feestje was de wonderschone zang van Sristy

#4SmilingFaces #Kanchenjunga2022