Kunst van wachten

Kunst van wachten

Als Nederlander moet je een visum hebben om Nepal in te komen. Dat kan je bij aankomst op het vliegveld Kathmandu regelen, maar ik zou altijd aanraden om even naar het Consulaat in Amsterdam te gaan. Sneller en simpeler: Op het vliegveld van Kathmandu moet je namelijk wachten met de rest van de reizigers van jou en vermoedelijk ook andere vluchten. En snel werken is er niet bij… In Amsterdam gaat dat een stuk soepeler…

Op zich is het halen van het visum voor Nepal in Nederland een formaliteit: even naar Amsterdam; contant geld mee want pinnen kan niet op het Nepalese consulaat; wachten, wachten, wachten; formuliertje inleveren met pasfoto en dan een sticker en een paar stempels in je paspoort; betalen en het is weer gebeurd.

Aan de andere kant is het echt het begin van de hele Nepal experience, omdat het gepaard gaat met wachten. En wachten is een vak apart dat zich onder andere in Nepal tot hogere kunst heeft ontwikkeld. Als reiziger naar en in Nepal kan je maar beter goed leren wachten, omdat je anders een ongemakkelijke reis beleefd.  Want in Nepal kan je overal voor wachten, op ieder moment, en voor elke lengte van tijd.

En wachten begint al bij het consulaat zelf. Want daar kun je alleen terecht op werkdagen tussen 10.30 en 13.00 uur. Lekker makkelijk voor mensen elders uit het land die gewoon werken. Moet je dus een vrije dag voor nemen…  Als je dan eenmaal binnen bent, is het wachten wel weer leuk, want er zijn meer mensen die naar Nepal gaan en allemaal hun eigen verhaal hebben. Dan hoor je nog eens wat.

Wachten is een kunst die je kunt aanleren. Het geheim van goed wachten zit – zoals zoveel dingen – in een goede voorbereiding. Dat heb ik als inmiddels ervaren reiziger naar en in Nepal en van huis uit niet het meest geduldige mens ter wereld ook door schade en schande moeten leren. In die onvoorbereide gevallen sloeg binnen vijf minuten de verveling, de dorst, de ergernis en meer van dat soort weinig opbouwende gevoelens hard en onverbiddelijk toe.

En toen viel het kwartje. Want, wat zeggen ze ook weer? ‘When in Rome, do as the Romans do’. Nou dat gezegde werkt elders in de wereld dus ook. En na de eerste minder leuke wacht ervaringen, heb ik dus de kunst bij de locals afgekeken. In Nepal ga je dan ook nooit op stap zonder een flesje water, wat te lezen, wat te eten, muziek, pen en papier en eventueel een pak speelkaarten. Mocht je dan onverwacht ergens voor onbepaalde tijd moeten wachten, kan je alle kanten op: eten, drinken, lezen, muziek luisteren, schrijven, en al dan niet met lotgenoten een spelletje kaarten. Werkt altijd.

Op die manier wordt wachten toch opeens een heel andere ervaring.  Samen mensen kijken, hele gesprekken voeren, nadenken over de zin van het leven, foto camera schoonmaken. Bijna zenuwachtig rustgevend. Wil niet zeggen dat ik nu een fan ben van wachten, maar wel dat ik er meer bedreven in ben. Sinds ik mij de schone kunst van wachten eigen heb gemaakt, heb ik eigenlijk alleen maar leuke wacht ervaringen gehad. En dat is voor een aangenaam verblijf in een land als Nepal van cruciaal belang.

About Post Author

4 Smiling Faces

Smiling Faces is de korte naam van Stichting Helping Hands 4 Smiling Faces, die in 2009 is opgericht door Tjitske Weersma. Wij verbeteren de leefwereld van kinderen in kindertehuizen in ontwikkelingslanden met concrete, kleinschalige projecten waarbij zij centraal staan. Wij ondersteunen hen ook als ze met 18 jaar die tehuizen moeten verlaten zonder dat ze een vangnet hebben om op terug te vallen. Bij ons komen zij eerst. Met onze hulp komen zij zoveel verder.