Geld

Geld

In Nepal draait alles om geld. Vooral omdat de meeste mensen er niet genoeg van hebben en ook weinig opties hebben om aan genoeg te komen. Armoede dus. Die is er in alle soorten en maten. Van mega straatarm tot onmetelijk rijk en alles wat daar tussen zit. Voor velen is het een dagelijkse strijd om aan een paar roepies te komen om zichzelf en hun familie te voeden, huisvesten en gezond te houden. Dat is natuurlijk de meest schrijnende vorm.

Toch zie je hier niet zoveel bedelaars in de ouderwetse zin van het woord. Wat je wel veel ziet zijn mensen die op allerlei mogelijke manier geld proberen te verdienen en totaal overbodige beroepen.

Bijvoorbeeld een mevrouw die met een oude weegschaal op straat zit en passanten een paar roepie vraagt om zich  te wegen… Of een soort van beveiliging door een meneer die de deur naar het hokje waarin een pin automaat zich bevindt voor je opent en dicht doet… Verkoop van de meest onaanzienlijke meuk die echt nergens over gaat en waarvan je je afvraagt of iemand er op zit te wachten. Of jonge mannen die bij een overvolle taxistandplaats voor een paar roepie een taxi voor je regelen, wat totale onzin is, omdat die in overvloed beschikbaar zijn. Los daarvan zijn er natuurlijk de zaken die het daglicht nauwelijks verdragen en die je niet meteen ziet, zeker niet als je ze niet wilt zien, zoals drugs- en lijmhandel en prostitutie die hier vaak wordt verbloemt in ‘massagesalons’.

Maar er zijn ook veel Nepalezen die wel wat geld hebben voor voeding, huisvesting en basisgezondheidszorg, maar bijvoorbeeld niet voor ernstige medische zaken en fatsoenlijk onderwijs van hun kinderen. En net als overal willen ouders hier maar een ding, namelijk dat hun kinderen een beter leven krijgen dan zij. Bovendien is het in Nepal gebruikelijk dat kinderen op een goed moment voor hun ouder wordende ouders zorgen. Dat geeft dus extra gewicht aan de wens dat hun kinderen een goede opleiding krijgen en daarmee meer kansen hebben op een betere baan. Dat is de enige manier om de cirkel van armoede te doorbreken.

Voor westerlingen is en blijft Nepal nog altijd een goedkoop land. Er komen is over het algemeen het duurste onderdeel van de reis. Er verblijven kan je net zo duur of goedkoop maken als je zelf wilt. Alle variaties zijn mogelijk.

Er gaan zo’n 130 roepies in een Euro. Een maaltijd van een drankje en hoofdgerecht kost je gemiddeld 4/500 roepie. En taxiritje van een half uur kost ongeveer datzelfde. (In Nederland komt de taxi voor dat bedrag nog niet eens voorrijden…). Voor een busrit van 8 uur van Kathmandu naar Pokhara betaal je 700 roepie. Reizen met een microbusje (een te klein busje of toektoek met over het algemeen te veel mensen aan boord) kost helemaal niets, hooguit 15/25 roepie.

In Nepal kan je gewoon pinnen; dat moet je overigens wel bij de juiste bank doen, omdat de meesten geld vragen voor de transactie. Maar er zijn er een paar die dat niet doen. Dat zijn ook de meest betrouwbare en daar vind je dus de meeste buitenlanders. En als je hier dan pint, krijg je een flinke stapel bankbiljetten die je gevoel van rijkdom altijd weer bevestigen.

About Post Author

4 Smiling Faces

Smiling Faces is de korte naam van Stichting Helping Hands 4 Smiling Faces, die in 2009 is opgericht door Tjitske Weersma. Wij verbeteren de leefwereld van kinderen in kindertehuizen in ontwikkelingslanden met concrete, kleinschalige projecten waarbij zij centraal staan. Wij ondersteunen hen ook als ze met 18 jaar die tehuizen moeten verlaten zonder dat ze een vangnet hebben om op terug te vallen. Bij ons komen zij eerst. Met onze hulp komen zij zoveel verder.