‘Being clever’

Mijn vrienden Asha, Devendra en mijzelf praten vaak over de tehuizen en de kinderen die er wonen.  Ook onder vrijwilligers die hier korte of langere tijd met de kinderen komen werken is dat uiteraard een hot topic.

Geregeld omschrijven Asha en Devendra bepaalde kinderen als ‘very clever’. Ik dacht altijd dat ze bedoelden dat ze hem of haar dan een slim kind vonden dat goed kan leren. In veel gevallen is dat ook zo. In Nepal spreek je dan van ‘a very smart kid’. Zij bedoelen met het gebruik van de omschrijving ’very clever’ echt iets heel anders….

De eerste is zoals hierboven beschreven. Helder en duidelijk. De tweede is iets minder positief en heeft iets berekenends  zelfs manipulatiefs, wat het een beduidend minder aantrekkelijke eigenschap maakt. Dan heb je het over de kunst van het bespelen van mensen die ze komen helpen om dingen van ze gedaan te krijgen. Sommige kinderen weten precies op welke knopjes ze moeten drukken bij welke vrijwilligers.

Dit gedrag is waarschijnlijk een uitvloeisel van het leven in een tehuis. In feite raken ze gehospitaliseerd, gewend aan dat er hulp komt, aan dat de buitenlandse vrijwilligers komen om te werken met ‘zielige kinderen’. En daar maken ze dan handig gebruik van door op hun gemoed te spelen.

4SmilingFaces werkt hier met twee tehuizen: de DRC en het Child Home Centre. En op dit vlak zijn er levensgrote verschillen tussen beiden.

In de DRC ontvangen ze veel hulp van buitenaf. Niet alleen van gekke buitenlanders zoals ik-zei-de-gek, maar ook van Nepalezen die het in economisch opzicht goed hebben. De kinderen wordt altijd voorgehouden, dat die hulp niet vanzelfsprekend is. Dat ze er niet op moeten rekenen dat er altijd maar hulp wordt gegeven. Dat het ook op een dag minder kan worden of al die hulp en aandacht zelfs helemaal stopt. Dat ze in de tussentijd dus goed moeten leren zelfstandig te zijn en goed voor zichzelf en anderen moeten zorgen. Dat ze verantwoordelijk zijn voor hun eigen geluk en trots mogen zijn op wie ze zijn, compleet met manke poot, brandwond, rolstoel of kromme rug.

In het Child Home Centre is er helaas geen aandacht voor dit soort zaken. Ik weet wel hoe dat komt, maar kan/wil dat hier niet uitleggen, omdat ik anders personen beschadig en dat wil ik niet. Maar neem van mij aan dat de mensen van deze organisatie ook naar eer en geweten handelen. Maar ja, met goede intenties alleen kom je er niet.

Een mens is natuurlijk een product van de genen die hij/zij meekrijgt bij de geboorte EN van zijn/haar opvoeding en opgroeiomstandigheden. En sommige kinderen in beide tehuizen hebben voor korte of langere tijd onuitsprekelijk leed moeten ervaren en doorstaan. Dat laat natuurlijk zijn sporen na waar ze de rest van hun leven mee hebben te maken. Als ze daarin niet worden begeleid, kunnen ze onder meer dit manipulatieve gedrag ontwikkelen.

Dit is precies waarom ik aanvankelijk huiverig was om individuele gevallen te helpen. Als je vaker hier bent, ontwikkel je een soort buikgevoel voor wie authentiek is en wie je bespeelt als een welbesnaarde gitaar. Dat voel je aan je water.

‘Being clever’
Schuiven naar boven
Copied!