Boek
2017 DRC Ladiki
2017 HOPE Abhi Dawa
2017 NWCSS Sapana
2017 SHCOP Monica Sachina
2017 SHCOP eten
2017 SHCOP Santa
2017 NWCSS Susmita
2017 HOPE holy
2017 DRC Sangita
2017 NWCSS Sristy
2017 SHCOP Passang
2017 DRC Tjitske Indira
2017 SHCOP Devika
2017 NWCSS Sapana
2017 DRC Rubisha
2015 HOPE Tjitske Ashmita

Ons verhaal

Ik ben Tjitske Weersma, founder van Stichting Helping Hands 4 Smiling Faces. Het opzetten van de stichting was nooit het plan noch het doel. Dat was, is en blijft voor mij altijd gaan over de kinderen en wat voor hen het beste is. De rest is mij als het ware overkomen. Ik ging in 2008 gewoon een paar weken vrijwilligerswerk doen in een Nepalees kindertehuis, niet wetende dat dat mijn leven vanaf dag 1 een nieuwe dimensie zou geven. 

Na jaren van hard werken, was het in 2008 tijd om mijn blik te verruimen en over de grens te kijken; ik wilde zien hoe kinderen elders in de wereld leefden. Sinds jaren vormden Nederlandse kinderen al het middelpunt van mijn werkzame leven. Nu wilde ik zien wat de verschillen en overeenkomsten waren tussen Nederlandse kinderen en zij die opgroeien in een totaal andere omgeving.

Omdat een deel van mijn familiegeschiedenis zich daar heeft afgespeeld, was de keuze voor Azië snel gemaakt. Van veel kanten kreeg ik het advies om naar Nepal te gaan en dat heb ik opgevolgd. Mijn avontuur begon in het Disabled Rehabilitation Center Nepal (DRC), een tehuis voor 55 kinderen met een ziekte of beperking of levend in tegenwind door familiale, sociale en/of economische problemen. Dat was een geweldige ervaring.

Het was mij al snel duidelijk dat er veel kon worden verbeterd aan de levensomstandigheden in de DRC. Dankzij steun van familie, vrienden, collegae en werkrelaties – die tot op de dag van vandaag voortduurt – is er genoeg geld ingezameld om flinke verbeteringen in het tehuis te realiseren. In maart 2009 heb ik Stichting Helping Hands 4 Smiling Faces opgericht om alle inspanningen voor de DRC verder te professionaliseren. De Helping Hands komen van ons als ‘rijke westerlingen’ en we doen dat voor de lachende gezichten van de kinderen die we weg helpen.

Het doel was en is om het tehuis een nog betere plek te maken om op te groeien. Daarnaast ondersteunen we de kinderen ook als ze met 18 jaar de tehuizen moeten verlaten zonder dat ze een vangnet hebben om op terug te vallen.

Ik ben er apentrots op dat ik mij een onderdeel van de DRC familie mag voelen/noemen. Het feit dat de kinderen mij zien als hun moeder, grote zus en/of beste vriendin, beschouw ik als de grootste eer!

Sinds 2009 ondersteunt Helping Hands 4 Smiling Faces een tweede kindertehuis in Kathmandu: het Nepali Womens and Children Service Society weeshuis (NWCSS). Dit is een tehuis voor 25 tot 35 wezen, vondelingen en voormalige straatkinderen in de leeftijd van 0 tot 18 jaar. 
Na de aardbevingen van 2015 is een derde tehuis toegevoegd: de Hope Foundation, een klein tehuis voor 14 voormalige straatkinderen die verslaafd waren aan lijm snuiven. Sinds begin 2016 steunen wij tenslotte het Second Home Child Outreach Program. Dit is een buitenschoolse opvang voor 26 kansarme kinderen in Kathmandus buitenwijk Jorpati.

Waarom ik doe wat ik doe?

Voor veel kinderen in kindertehuizen in ontwikkelingslanden is het leven een enorme uitdaging. Zij zijn kwetsbaar door gebrek aan hulp en steun van betrouwbare volwassenen. Dat geldt nog sterker voor kinderen met een ziekte of beperking. Ik wil hen graag helpen hun weerbaarheid en

zelfredzaamheid te vergroten. Zodat ze zelf kansen kunnen creëren en de mogelijkheden kunnen benutten die hen toekomen.

Deze kinderen verdienen het om zo zelfstandig mogelijk te leven en de cirkel van armoede te doorbreken. Met een beetje hulp en ondersteuning van onze kant gaat dat lukken. In mijn jeugd heb ik het grote geluk gekend de hulp te krijgen die ik op dat moment echt hard nodig had. Deze ervaring wil ik graag doorgeven. Dat maakt voor mij de cirkel weer rond. Dat er iets moois kan voortkomen uit een nare periode. Dat de fles half vol is en de blik op de toekomst is gericht.

Focus

Voor alle kinderen waar wij op focussen, geldt dat hun leven zonder enige twijfel nog een heel stuk moeilijker, dramatischer, ongezonder en vooral onveiliger zou zijn geweest als zij niet het geluk hadden gekend om in een kindertehuis terecht te komen. Want ondanks alle beperkingen van het tehuisleven, wordt er daar in ieder geval naar eer en geweten voor de kinderen gezorgd. Dat is meer dan veel andere kinderen in Nepal kunnen zeggen: veel kinderen wonen op straat of worden thuis verwaarloosd.

Wanneer ik kinderen in een tehuis vraag wat ze het liefst willen, zeggen ze allemaal hetzelfde: ‘bij papa en mama zijn!’. Ongeacht of ze die daadwerkelijk hebben en/of in the picture zijn. Ze benoemen hun medebewoners als hun broers en zussen, om daarmee aan te geven dat ze zich in hun tehuis thuis, veilig en geborgen voelen. “We zijn niet zielig omdat we in een  tehuis wonen; met zoveel broertjes en zusjes is het juist fijn en gezellig”. Om te werken voor deze tehuizen, beschouw ik als een voorrecht!

Droom

Mijn droom is om een eigen centrum te beginnen waar we kinderen van kleins af aan een warm en veilig thuis kunnen bieden. Wat voor sommigen zelfs hun forever thuis zal zijn, omdat ze nooit zonder hulp of bescherming kunnen leven. Waar kinderen alle ruimte krijgen om kind te zijn en zich te ontplooien. Waar ze worden gesteund, gestimuleerd en uitgedaagd. Waar we uitgaan van wat zij zelf kunnen en willen. Waar kortom altijd geldt: kinderen komen eerst!

Het wordt ook een leer/werkplek waar medewerkers alles leren wat er komt kijken bij goede verzorging van kinderen en het draaiende houden van een kindertehuis. Een plek kennis en ervaring wordt uitgewisseld tussen Nepalese medewerkers en buitenlanders die stage komen lopen, waar mensen uit de buurt zich welkom voelen om binnen te lopen en een kopje chai te drinken en tehuisverlaters altijd kunnen rekenen op een veilige haven, om te studeren voor een examen, te laten weten hoe het hen vergaat, een voorbeeld te zijn voor de huidige bewoners en gewoon voor een beetje warmte en gezelligheid.